Słonko, radość, śmiech i zabawa! Tak najtrafniej, w kilku słowach można określić nasz weekend. Było wesoło! Dwa wspaniałe dni, które jeszcze bardziej nas zintegrowały. Nie przemęczaliśmy się za bardzo 😀 W sobotę było nas pełno we Wąwozie Homole, a w niedziele poszerzyliśmy naszą ekspansję o Sokolicę. Cóż, kto nie był może tylko żałować
Po czerwcowej żegludze po norweskich fiordach, w lipcu i sierpniu 4 Kontynenty zamierzają „Bystrzakiem” zakręcić się wokół Wielkiej Brytanii.
Zielona Szkocja i Irlandia, spowite mgłą szczyty wyrastające prosto z wody i mroczne zamczyska, pamiętające czasy Robin Hooda to klimat krain, przez które będzie prowadziła nasza „brytyjska” wyprawa.
Już czekają na spakowanie niezbędne locje, obowiązkowo nowiutki Almanach, no i kilkadziesiąt klasycznych map Admiralicji, które zadziałają zawsze, niezależnie od stanu akumulatorów. Cóż, my starej daty żeglarze oprócz wszystkich GPSów lubimy też mapy papierowe…
A będzie gdzie nawigować.
Trasa pierwszego etapu to kawał wody do przepłynięcia. Zaplanowaliśmy go specjalnie tak, żeby rzadko było widać ląd na horyzoncie. Poprowadzi z Danii przez Szetlandy i Orkady do Inverness w Szkocji. Przed dużym skokiem przez morze, zamierzamy jeszcze wejść do norweskiego Stavanger, żeby uzupełnić wodę i niezbędne zapasy. A później kilkudniowy przelot do Lervick na Szetlandach, obowiązkowo malutka wysepka Fair i dalej przez Orkady do szkockiego Inverness, gdzie ma nastąpić wymiana załogi.
Na drugim etapie chcemy posmakować Szkocji. Wybraliśmy trasę przez trochę zapomniany Kanał kaledoński, który łączy Morze Północne z Morzem Irlandzkim. Ten piękny szlak śródlądowy prowadzi przez 29 śluz i trzy jeziora, w tym najważniejsze – Loch Ness. Załoga chciałaby spotkać słynnego potwora, chociaż szczerze mówiąc, wolałbym, żeby potwór nie zamierzał spotkać załogi „Bystrza”… Po wyjściu z kanału, za Fort William, nie odpuścimy wyspy Islay słynącej z destylarni whisky, a potem popłyniemy na południe do Dublina, dokąd przylecą kolejni uczestnicy wyprawy.
Trzeci etap ma być symbolicznym „dotknięciem” oceanu. Z Dublina pożeglujemy przez Kanał Świętego Jerzego, Morze Celtyckie i Kanał Angielski do St. Malo we Francji. Te akweny, znane z silnych prądów i wysokich pływów, będą nie lada wyzwaniem dla nawigatorów, ale jestem spokojny – nasza dzielna załoga już z niejednego żeglarskiego pieca chleb jadła.
Z St. Malo z kolejną ekipą planujemy ruszyć przez Kanał Angielski na wschód. A przed Londynem oficerów czeka trudne zadanie nawigacyjne: policzyć, jak dopłynąć Tamizą do samego Tower Bridge na jednym cyklu pływowym, bez konieczności przeczekiwania odpływu na boi. Nagrodą będzie dwudniowy postój w Dokach Świętej Katarzyny – pięknej marinie, położonej niemal w samym centrum Londynu.
Naszą dwumiesięczną wyspiarską przygodę zamierzamy zakończyć w ostatnim tygodniu sierpnia w Amsterdamie. Ale to nie koniec żeglugi. Na „Bystrzu” zagości kolejna załoga, która wciąż pod banderą 4 Kontynentów, przez Danię i Cieśniny popłynie we wrześniu w kierunku macierzystego Gdańska.
Już dobiegają końca przygotowania, załogi prawie skompletowane. Plan jest ambitny, a jak będzie – jeden Neptun to wie…
Marek Kapołka
Foto: Marta Kapołka
Rejs na pokładzie jachtu ELICA I wzdłuż wybrzeża Chorwacji (Dalmacja) dał nam możliwość odwiedzenia niesamowitych zakątków, które trudno byłoby zobaczyć od strony lądu i był dla nas niesamowitą żeglarską przygodą.
Split – miasto wita nas bezchmurnym niebem i wysoką temperaturą. Z niecierpliwością czekamy na odbiór jachtu. Postanawiamy wypłynąć o świcie. Obok nas pojawiają się delfiny. Płyną przy dziobie i wyskakują z wody, co powoduje niezwykłe poruszenie całej załogi. Zachęca nas to do morskiej kąpieli w ciepłych wodach Adriatyku. Spotkanie z delfinami to niepowtarzalne przeżycie.
Wzięliśmy kurs na wyspę Vis, gdzie spędzamy wspaniałe południe w zatoczce Stiniva. Jest czas na kąpiel, wspinaczkę po skałkach i obiad w malowniczym miejscu. Czas jednak płynąć dalej.
Korcula do późnej nocy uciekamy przed goniącym nas sztormem (tak, w Chorwacji też może być zła pogoda), a potem ze względu na zapowiadające się trudne warunki atmosferyczne zostajemy w przystani Vela Luka. Doświadczony Kapitan wie kiedy zatrzymać załogę tak, aby nie narazić jej na niebezpieczeństwo. Pieczemy urodzinową szarlotkę. Na lądzie wyruszamy na poszukiwanie lokalnych produktów. Trafiamy do Antonego, który przyjmuje nas gościnnie częstując winem własnej roboty. Wychodzimy od niego z butelką rakii i świeżej oliwy z oliwek.
Mljet płyniemy dalej. Wspomnienie, które zachowam na długo w pamięci to rejs na wyspę Mljet gdzie mocno kołysały nas fale, a załoga w skupieniu obserwowała pędzącą za nami burzę. To było niesamowite! Kiedy dobijamy do przystani wiatr słabnie i słońce wychodzi zza chmur. Kosztujemy świeżych owoców morza z miejscowej tawerny. Prawdziwa uczta dla podniebienia.
Mljet to zdaniem wielu jedna z najpiękniejszych wysp Chorwacji. To właśnie tam znajdują się słone jeziora. Odwiedzamy Klasztor Benedyktyński na wysepce św. Marii, która znajduje się na środku Wielkiego Jeziora.
Następny dzień znów zaczynamy wcześnie rano – przed nami długa trasa. Po drodze zatrzymujemy się na 3 h w Korculi, aby uzupełnić wodę i zrobić zakupy
Zavala – cumujemy w małym rybackim porciku w południowej części wyspy Hvar. W przystani miejsce tylko na jeden jacht, mamy szczęście. Idealne miejsce dla tych, którzy lubią spokój i ciszę. Wstajemy wraz ze wschodem słońca, kąpiemy się w Adriatyku i bierzemy kurs na miasto Hvar.
Hvar zachwyca nas swoją architekturą, zdobywamy Twierdzę ciesząc się spacerem wśród śródziemnomorskiego krajobrazu.
Do mariny Palmizana na wybrzeżu wyspy St. Klement cumujemy wieczorem. Zachwycamy się tu smażonymi kalmarami i grillowaną ośmiornicą.
Split – trudno uwierzyć jak szybko upłynął czas… oddajemy jacht z nadzieją, że jeszcze kiedyś tu wrócimy.
W drodze powrotnej nie mogąc rozstać się z Chorwacją zwiedzamy wodospady w Parku Narodowym Krka. Chyba niepotrzebnie 😉 wrócić jeszcze trudniej.
Joanna Mickiewicz-Kos
Wcześnie rano 26.05.2016 wsiadam w pociąg w Tychach i z przesiadką w Katowicach jadę do Częstochowy. Tak zaczęła się moja dwudniowa rowerowa przygoda „Szlakiem Orlich Gniazd”.
W Częstochowie przed dworcem spotkanie i ruszamy na trasę.Ekipę prowadzi Marcin Mucha z Fundacji 4 Kontynentów, która jest organizatorem rajdu. Pierwszy dzień pochmurny, ale nie pada mimo naszych obaw. Trasa początkowo biegnie drogami asfaltowymi, ale za Olsztynem zaczynają się piachy i korzenie, są też polne drogi. Nie zatrzymuje to nas, przemy naprzód. W Mirowie koło zamku przerwa na obiad. Następny etap to stojący nieopodal zamek w Bobolicach. Do miejsca noclegu w Siamoszycach docieramy kilka minut przed 17-tą, gdzie jesteśmy witani przez innych członków fundacji i prezesa Mariusz Noworól. Wieczorne ognisko jest dopełnieniem atrakcji. Następny dzień to coraz więcej podjazdów i trudnego terenu, bo szlak prowadzi coraz częściej po terenach leśnych, gdzie nie brakuje piaszczystych łach na podjazdach, a korzenie i kamienie też nie ułatwiają życia. Na tym szlaku jadę po raz pierwszy i i muszę zweryfikować pogląd, że będzie średnio trudny, drugi odcinek jest wymagający, ale dajemy radę. Powoli ubywa uczestników. Za Bobolicami jedna osoba, w Ogrodzieńcu trzy. Każdy z nich ma jakieś terminy i muszą nas opuścić. Do Olkusza dociera nas piątka, tutaj obiad rozstanie z trójką – wracają pociągiem. Ja natomiast i Marcin na rowerach jedziemy przez Trzebinię i Chrzanów. W Libiążu Marcin odbija na Oświęcim, a ja dalej przez Chełmek, Bieruń do Tychów. Na miejsce dotarłem o 19:50 po przejechaniu 195 km. Te dwa dni były dla mnie wyzwaniem (pogoda wbrew zapowiedziom bardzo słoneczna). Dziękuję wszystkim za fajne towarzystwo. Będą to pamiętne chwile, które dały frajdę z jazdy i sprawdzenie siebie w trudnym terenie.
Jerzy Czapnik
Foto: Jerzy Czapnik, Paweł Szcześniak
4 Kontynenty wyruszają pod koniec maja w rejs śladami wikingów na 11 metrowym jachcie Bystrze. Po dotarciu jachtu do Stavanger (14 czerwca), grupa dziewięciu śmiałków po zaształowaniu swoich rzeczy wypłynie na fiordoprzygodę eksplorując Morze Północne. Mamy 170 godzin, by zapomnieć o zgiełku pędzących dni, a jedynym dźwiękiem, który będzie rozpraszał nasze myśli, będzie mamy nadzieję łoskot wodospadów mijanych na trawersach.
Pod czujnym okiem kapitana Maćka Mickiewicza „wyprawą” dowodzić będzie Kasia Piecha – dziewczyna żywioł, chodzący uśmiech, ogromne serce i przede wszystkim żeglarka na maksa. Załogę tworzą wspaniali, łaknący przyrody i przygody żeglarze oraz nie-żeglarze, mieszanka bardzo pozytywnych ludzi, których łączy „głód świata”.
Jeżeli oczywiście warunki pogodowe nam pozwolą, chcielibyśmy wybrać mniej typową trasę. Planujemy rozpocząć i zakończyć rejs w Stavanger. Naszym celem jest Hardangerfjord, czwarty pod względem długości fiord na świecie. Zamierzamy dotrzeć jak najdalej na północ – do Sundal, Jondal, a może nawet do Odda, a stamtąd już niedaleko do Trolltunga (pol. Język Trola), gdzie będzie można usiąść po wyczerpującym trekkingu i pomachać nogami 700 metrów ponad jeziorem Ringedalsvatnet. W planach mamy również lodowiec Folgefonna, gdzie nawet w lecie śnieg zalega na szczytach, a widoki wprawiają w oniemienie.
Jak wiadomo, plany na morzu są jak kobieta – zmienne. Dlatego też w głowie mamy kilka alternatywnych opcji.
W Norwegii planowanie trasy nie powinno opierać się wyłącznie na prognozach pogody. Przy planowaniu należy wziąć pod uwagę nie tylko kierunek i siłę wiatru, który notabene wieje głównie albo w dziób albo w rufę, ale również silne prądy wiatrowe np. niedaleko Haugesunnd, czy też wiatry spadowe ześlizgujące się bez uprzedzenia ze stromych szczytów. Całe szczęście, że płynie z nami wspomniany kapitan Maciek, który będzie wspierał młodą skipperkę swoją bogatą wiedzą i doświadczeniem zarówno w zakresie charakterystyki tego akwenu, jak i meteorologii.
Gdziekolwiek 4 Kontynenty zapłyną na Bystrzu, na pewno będzie to wspaniała przygoda, bo: „(…) dla żeglarza rejs jest celem sam w sobie. Czy może – co jest wspólne wszystkim filozofującym włóczęgom – celem jest to, by wrócić do domu nieco zmienionym, nieco mądrzejszym i nowymi oczyma spojrzeć
Katarzyna Piecha
Z dala od zgiełku. Gdzie w Krakowie – jeśli nie w Starym Porcie spotykają się żeglarze spragnieni morza?
W tęsknocie za żaglami wypełnionymi wiatrem pozostaje muzyka i zabawa w gronie przyjaciół. Szanty, zabawy, rozmowy – radość ze wspólnego spotkania oraz snucie wielkich planów nad kuflem piwa.
Dziękujemy wszystkim za wspólną zabawę.
MR
Foto Rafał Meteor
ROWEREM NA ŻAGLE – z takim hasłem grupa 4 Kontynenty wystartowała w rajdzie rekreacyjnym organizowanym przez UM Trzebinia, kończąc swój udział nad zalewem Chechło w YC Bezan pod żaglami, ogniskiem szantami i szeroko pojętą integracją. To w YC Bezan wielu z nas w tym roku postawiło pierwsze w swoim życiu kroki na żaglach, była też okazja by starzy wyjadacze żagli przypomnieli sobie teorię żeglowania i przygotowanie na morską majówkę z Fundacją 4 Kontynenty. Najbardziej cieszy iż nasze żeglarskie grono rośnie i nowi adepci żagli zaczynają coraz śmielej wchodzić na dek.
Wieczorną porą zabrzmiały gitary przy akompaniamencie Agnieszki, Kamila, Piotrka , Marka i solo Aśki, zabrzmiały rytmy znanych przebojów jak i szant. Zastał nas świt i droga powrotna domu……
Dziękujemy grupie Klub Kolarski Cykloholicy za wizytę i do zobaczenia już niedługo :)))))
To był NASZ weekend! Długo wyczekiwany i utęskniony, w gestej i białej jak mleko mgle, ciężkich i jeszcze zimowych warunkach, z kłującym po twarzy spadającym, zmrożonym śniegiem, ulewnym deszczem i wiatrem tak hulającym, że sam pchał w przód iz miało się wrażenie unoszenia w powietrzu…
A jednak…. jednak był to piękny czas, cudownie spędzonych tych kilku dni razem, z ekipą poszerzających się o uczestników i przyjaciół 4 Kontynentów! Rośniemy w siłę, ilość i jakość! Każdy jest wyjątkowy, każdy ma marzenia, które chce spełniać. W Sudetach było 21 fantastycznych osób, wspaniałych, ciepłych i uśmiechniętych ludzi z pasją. W większości jeszcze sie nie znaliśmy a jednak tak zgodnie współpracowaliśmy! Czy to żeglarz, czy górołaz, tancerz, kolarz, tutaj – wsród nas każdy znajdzie swoje miejsce, każdy odkryje jakąś cząsteczkę siebie jakiej jeszcze nie znał. Nieważne czy chodzisz po górach od lat, czy nigdy w nich nie byłeś, z nami nie zostaniesz sam, bo taką mamy zasadę, tempo zawsze dopasowujemy do najwolniejszego 🙂
Wieczorne gry w policjanta i mafię oraz kalambury, taki mieliśmy sposób na wspólną integrację. Zaprzyjaźnieni, szczęśliwi i z wielkim żalem, że nadszedł czas rozstania wyruszyliśmy w niedzielę do swoich domów.
Kolejny szczyt, tym razem Śnieżkę możemy już wpisać na listę „naszych” szczytów!
„Każde marzenie jest nam dane wraz z mocą potrzebną do jego spełnienia.”
fot: Krzysztof Matula
Magura Małostowska – Beskid Niski – ponad 50 km pieszo, w niespełna dwa dni!!!
Pomimo niesprzyjającej pogody nasz cel został osiągnięty! Po długiej, pieszej wędrówce, 4Kontynenty zacumowały w sobotę w schronisku na Magurze Małostowskiej! Nieduże, sympatyczne schronisko utrzymane jest w nietypowym stylu bacówki beskidzkiej. Stoi na skraju niewielkiej polanki i służy turystom od lat 50. XXw. Przez długi czas było jedynym schroniskiem górskim w całym Beskidzie Niskim. Jak zwykle, nie obyło się bez licznych przygód!
Humory jednak dopisywały wszystkim! Ani dodatkowe km, ani mgły, ani deszcze i błota nie zdołały ściągnąć radości z naszych twarzy!!! W nas jest siła i moc!! Dla niektórych wyprawa była prawdziwym wyzwaniem i testem wytrzymałości!! Niektórzy mieli okazję po raz pierwszy raz w życiu zakosztować magii schroniskowej atmosfery. Bo radość nie jest darem losu z napisem dla wybranych…. Radość jest stanem umysłu, a więc tworzymy ją sami!!!! Razem jesteśmy niepokonani!!!
W dniu 6 kwietnia 2016 r. w Radio Katowice odbyła się audycja, której tematem były plany, działania i marzenia naszej Fundacji oraz ludzi z nią związanych. Było sporo o tym kim jesteśmy, co udało się nam zrobić do tej pory oraz o naszych planach – tych najbliższych i tych trochę odleglejszych.
Fundację 4 Kontynenty reprezentowali: Aneta Kaniut, Katarzyna Jugo, Dominika Pacocha, Piotrek Dumanowski i Mariusz Noworól
